Έχει καταντήσει... αηδία να ανοίγουν εφημερίδες -η μία μετά την άλλη- και μετά να κλείνουν και να μένουν ένα σωρό συνάδελφοι στον δρόμο αναζητώντας νέες... περιπέτειες και τρόπο να καλύψουν τα τρέχοντα έξοδά τους. Είναι πολύ εύκολο για όλους εκείνους που είναι έξω από τον χορό να μιλούν για τους αθλητικούς δημοσιογράφους.
Πρόσφατα άνοιξε μία εφημερίδα στης οποίας την προσπάθεια για καταξίωση συμμετείχα και εγώ. Το όνομα δεν χρειάζεται να το γράψω. Γράφτηκε κατά κόρον και ακούστηκε παντού. Εργαστήκαμε έναν μήνα και κάτι και δεν πήραμε ούτε τον πρώτο μας μισθό! Φυσικά και προχωρήσαμε σε ομαδική καταγγελία στην επιθεώρηση εργασίας!
Τι να κάνεις όταν ο άλλος σε κοροϊδεύει κατάμουτρα; Σε εμπαίζει συνεχώς και σε πηγαίνει από μέρα σε μέρα και από εβδομάδα σε εβδομάδα; Κάνεις ότι μπορείς για να διασφαλίσεις τα συμφέροντά σου. Τα δούλεψες αυτά τα λεφτά, δεν σου τα χάρισε κανείς...
Τελικά πόσοι είναι αυτοί που έχουν συμφέροντα στο να ανοίγουν εφημερίδες και να κλείνουν λίγο μετά; Και γιατί; Είναι τόσα πολλά τα λεφτά που καρπώνονται ή υπάρχει κάτι άλλο; Αν είναι έτσι να το μάθουμε και εμείς για να ξέρουμε που βαδίζουμε.
Εις το επανιδείν...